Μια ώρα πρωινού ύπνου θα χάσουμε την ερχόμενη Κυριακή 30 Μαρτίου.
Αυτό φέρνει η αλλαγή ώρας σε θερινή η οποία θα παραμείνει σε ισχύ έως την Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2025.
Αυτή την Κυριακή πάντως στις 03:00 τα ξημερώματα η ώρα θα ρυθμιστεί στις 04:00.
Κάτι που υπενθυμίζει ο υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών: «Σας υπενθυμίζουμε ότι, την Κυριακή 30 Μαρτίου 2025, λήγει η εφαρμογή του μέτρου της χειμερινής ώρας, σύμφωνα με την Οδηγία 2000/84 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19/01/2001, σχετικά με τις διατάξεις για τη χειμερινή ώρα.
Οι δείκτες των ρολογιών πρέπει να μετακινηθούν μία ώρα μπροστά, δηλαδή από 03:00 π.μ. σε 04:00 π.μ.».
Η αλλαγή ώρας γίνεται πάντα Κυριακή. Σύμφωνα με το Live Science, ο λόγος έχει να κάνει με την σύγχυση που προκαλεί στους ανθρώπους η αλλαγή ώρας. Έτσι, προτιμάται η Κυριακή, καθώς εκείνη τη μέρα δραστηριοποιούνται λιγότεροι άνθρωποι, και έτσι έχουν χρόνο να προσαρμοστούν.
Σε πολλές χώρες του κόσμου η αλλαγή γίνεται κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαρτίου, αλλά για τις χώρες της Ευρώπης ισχύει πως η θερινή ώρα αρχίζει και τελειώνει κάθε τελευταία Κυριακή, του Μαρτίου και του Οκτωβρίου αντίστοιχα.
Γιατί συνεχίζουμε να αλλάζουμε την ώρα
Στις 26 Μαρτίου 2019, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε τη θέση του σχετικά με την πρόταση της Επιτροπής, τασσόμενο υπέρ της κατάργησης των εποχικών αλλαγών της ώρας. Ωστόσο, μετέθεσε την απόφαση των χωρών-μελών για δύο χρόνια, έως το 2021.
Μια σειρά από γραφειοκρατικά ζητήματα, όμως, όπως το Brexit, η πανδημία στη συνέχεια και πλέον ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι επιπτώσεις που αυτός έχει επιφέρει σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο με την αύξηση των τιμών της ενέργειας, έχουν οδηγήσει σε αναστολή υλοποίησης της απόφασης.
Σήμερα το τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού που χρησιμοποιεί την εναλλαγή ώρας αποτελεί μειοψηφία, καθώς σχεδόν όλες οι Ασιατικές και Αφρικανικές χώρες δεν συμμετέχουν. Άλλες την έχουν καταργήσει ή σχεδιάζουν την κατάργηση του μέτρου.
Η ιστορία πίσω από την αλλαγή της ώρας την άνοιξη
Τη δεκαετία του 1890, ο Τζορτζ Χάντσον, αστρονόμος και εντομολόγος στη Νέα Ζηλανδία, πρότεινε τη μετατόπιση της ώρας την άνοιξη και το φθινόπωρο για να αυξηθεί το φως της ημέρας. Και στις αρχές της δεκαετίας του 1900, ο Βρετανός οικοδόμος σπιτιών Γουίλιαμ Γουίλετ, προβληματισμένος που οι άνθρωποι δεν σηκώνονταν για να απολαύσουν το πρωινό φως του ήλιου, έκανε μια παρόμοια προσπάθεια. Αλλά καμία από τις δύο προτάσεις δεν κέρδισε αρκετή απήχηση ώστε να εφαρμοστεί.
Η Γερμανία άρχισε να χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου με τη σκέψη ότι θα εξοικονομούσε ενέργεια. Σύντομα ακολούθησαν και άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ θέσπισαν και πάλι αυτό που ονομάστηκε «ώρα πολέμου» σε εθνικό επίπεδο, αυτή τη φορά όλο το χρόνο.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, κάθε πολιτεία εκτός από τη Χαβάη και την Αριζόνα τηρεί τη θερινή ώρα. Σε όλο τον κόσμο, η Ευρώπη, μεγάλο μέρος του Καναδά και μέρος της Αυστραλίας την εφαρμόζουν επίσης, ενώ η Ρωσία και η Ασία δεν την εφαρμόζουν επί του παρόντος.
Ασυνέπεια και μαζική σύγχυση
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δημιουργήθηκε ένα συνονθύλευμα χρονομέτρων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, με ορισμένες περιοχές να διατηρούν τη θερινή ώρα και άλλες να την καταργούν.
«Μπορεί μια πόλη να έχει θερινή ώρα, η γειτονική πόλη μπορεί να έχει θερινή ώρα αλλά να ξεκινά και να τελειώνει σε διαφορετικές ημερομηνίες και η τρίτη γειτονική πόλη μπορεί να μην την έχει καθόλου», λέει ο Ντέιβιντ Πρέραου, συγγραφέας του βιβλίου «Seize the Daylight The Curious and Contentious Story of Daylight Saving Time» (Άδραξε τη μέρα: Η περίεργη και αμφιλεγόμενη ιστορία της θερινής ώρας).
Κάποια στιγμή, αν οι επιβάτες σε μια διαδρομή 56 χιλιομέτρων με λεωφορείο από το Στέμπενβιλ του Οχάιο στο Μάουντσβιλ της Δυτικής Βιρτζίνια ήθελαν τα ρολόγια τους να είναι ακριβή, θα έπρεπε να τα αλλάξουν επτά φορές καθώς μπαινόβγαιναν στη θερινή ώρα, λέει ο Πρέραου.
Έτσι, το 1966, το αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε τον νόμο περί ενιαίας ώρας, ο οποίος λέει ότι οι πολιτείες μπορούν είτε να εφαρμόσουν τη θερινή ώρα είτε όχι, αλλά πρέπει αυτό να συμβαίνει σε ολόκληρη την εκάστοτε πολιτεία. Ο νόμος ορίζει επίσης την ημέρα έναρξης και λήξης της θερινής ώρας σε όλη τη χώρα.
Η σύγχυση σχετικά με την αλλαγή της ώρας δεν είναι κάτι που αφορά μόνο το παρελθόν. Στο Λίβανο, την περασμένη άνοιξη, προκλήθηκε χάος όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε την τελευταία στιγμή την απόφαση να καθυστερήσει την έναρξη της θερινής ώρας κατά ένα μήνα – μέχρι το τέλος του ιερού μήνα του Ραμαζανιού. Ορισμένα ιδρύματα έκαναν την αλλαγή και άλλα αρνήθηκαν, καθώς οι πολίτες προσπαθούσαν να συνδυάσουν το πρόγραμμά τους. Μέσα σε λίγες ημέρες, η απόφαση ανακλήθηκε.
Πώς θα ήταν αν δεν αλλάζαμε τα ρολόγια;
Η αλλαγή των ρολογιών δύο φορές το χρόνο οδηγεί σε πολλές γκρίνιες και συχνά εμφανίζονται πιέσεις είτε για χρήση της κανονικής ώρας όλο το χρόνο είτε για τήρηση της θερινής ώρας όλο το χρόνο.
Κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης της δεκαετίας του 1970, οι ΗΠΑ άρχισαν να εφαρμόζουν τη θερινή ώρα όλο το χρόνο και αυτό δεν άρεσε στους Αμερικανούς. Με τον ήλιο να μην ανατέλλει το χειμώνα σε ορισμένες περιοχές μέχρι τις 9 π.μ. ή και αργότερα, οι άνθρωποι ξυπνούσαν στο σκοτάδι, πήγαιναν στη δουλειά τους στο σκοτάδι και έστελναν τα παιδιά τους στο σχολείο στο σκοτάδι, λέει ο Πρέραου.
Και, σημειώνει, η χρήση της κανονικής ώρας όλο το χρόνο θα σήμαινε ότι θα χάνονταν αυτή η επιπλέον ώρα φωτός της ημέρας για οκτώ μήνες κάθε βράδυ.
ΠΗΓΗ www.in.gr
